Durmak Yok Yola Devam: Araba Koltuğunda Başlayan Hayat Yolculuğum

Sevgi Dolu Bir Çocukluk

Sevgi dolu bir çocukluktu benimki, karlı kış günlerinde arabanın kaloriferlerinin ayaklarımızı ısıtması gibi, doksanlardaki arabaların motor sesinde arka koltukta uykuya dalmak gibi… Babam veteriner hekimdi, geceleri gittiğimiz köylerin temiz havasını soluduğum, bu temiz havadaki eser miktardaki ahır kokusunu da sevdiğim günlerdi. Hayat ise bir çocuğa anlatılamayacak kadar ağır bir teklifi barındırıyordu. Bunu büyüdükçe anlıyorduk. Çünkü insan gün geçtikçe yol alıyordu. Durmak imkansızdı. Bu ağır teklif bana ne babam ne başka biri tarafından edildi. On beş yaşındaydım. Ve babamdan beni İzmir Fen Lisesi’ne göndermesini istedim. O da yaptı. İşte bu aşk dolu çocukluk orada bitmişti.

İzmir’e Varış: Yeni Bir Hayatın Başlangıcı

İzmir’e vardığımızda hava nemliydi. Çarşıda uzun enseli saçımı kısacık kestirdik çünkü müdüre hanım öyle istemişti. Daha sonra kıyafetlerimi aldık. Daha sonraları çizgi sayısı ikiyi aşacak olan füme pantolonlarımı aldık. Ailem beni yurda bırakacağında bir yağmur başladı. Daha sonra o yağmurlarda aldığımız ayakkabı da ıslanıp iğrenç kokacaktı. Ah bu İzmir’in yağmurları… Babamla okulu gezemeden onları uğurladım. Bir yandan bulutlar, bir yandan annem…

Yurttaki üç kişilik odama yerleştim. Arkadaşlarım hoş geldin demeye geldiler ve onlara saz çaldım. Çocuklukta saz çalmak kolay oluyor. İnsanları eğlendirmek de öyle…

Hayatın Gerçek Teklifi

Hayatın bir yolculuk olduğunu yolu yarı ettiğimde anladım. Oraya kadar nasıl geldiğimi bilmesem de, varacağım yeri düşünmeye yarı yolda başladım. Okulun bitmesine iki sene kala yorulmaya başlamıştım. Ancak insanlar tarafından teklif edilen şeyi az çok sezebiliyordum. Üniversiteyi kazanıp meslek sahibi olursan, mutlu huzurlu bir hayatın olur. Kazanamazsan veya kazanıp da gerekeni yapmazsan hiç bir şeyin garantisi olmaz. Hayda! Keşke bunu başında söyleseydiniz ama eyvallah yola devam… Üniversiteyi kazandım. Ama insanlar zaten sürekli bir şeyler teklif ederler. Şimdi de işlerden bahsedilmeye başlandı. Ama aşağıdan yukarıdan yolun sonu görünüyordu artık. İşte gerçek teklifi orada gördüm. Varacağım yerin aslında insanlarla bir ilgisi yoktu. Sadece varacağıma inandığım yere varacaktım. Mesele yolda olmaktı sadece ve ilerlemekti.

Şoförsen Bas Gaza, Aşıksan Vur Saza

E ne olmuş? Vardım mı derseniz elbette hayır. Ama en azından babam gibi bu hayatı göğüsledim ve sevdiklerim için mücadele ediyorum. Belki ben de bir gün arabamın kaloriferinde bebeğimi uyuturum diye inanıyorum. Şoförsen bas gaza aşıksan vur saza. Durmak yok yola devam.